οχι στη διασπαση

Δεν υπαρχει καμια αμφιβολια πως η συμφωνια αυτή δεν εχει τιποτα να κανει στο ελαχιστο με οσα ονειρευτηκαμε. Το λενε και το ξερουν ολοι όπως και ο ιδιος ο πρωθυπουργος που ειχε το κουραγιο να μιλησει για μη επανακτηση εθνικης κυριαρχιας.
Η κριτικη (από τους συντροφους εννοω και μαλιστα αυτους που πιστευουν στην εντιμοτητα του) επικεντρωνεται στο γιατι 6 μηνες δεν ειδε πού το πανε και δεν σχεδιασε αλλιως.
1. Κανεις δε θα μπορουσε να ξερει πού το πανε, αφου οι ιδιοι οι δανειστες και ολοι οι εμπλεκομενοι ειχαν αγνοια που θα το παει ο καθενας. Συμμορια ναι, αλλα όχι κοινων συμφεροντων. Η σταση των γαλλων κριθηκε αφου επενεβησαν τα αμερικανικα συμφεροντα, ακομα και ενδογερμανικα οι ισορροπιες αλλαζαν μερα με τη μερα.
2. Ακομα κι αν το ηξερε από την αρχη δεν θα μπορουσε να κανει κατι ερημην του κοσμου. Πιστεψτε με, ελαχιστοι είναι προθυμοι να βουλιαξουν εστω για λιγο στο ονομα της περηφανειας και της ευθιξιας ή καλυτερου αυριο. Ντροπη μας, αλλα στατιστικα αυτοι ειμαστε.
3. Καποιοι πιστευουν ακομη πως η Ευρωπη είναι δική μας και δεν ανήκει σε αυτό το παρεακι που πρεπει να παλεψουμε να το ξηλώσουμε

Δεν είναι κατά διάνοια στις προθεσεις μου να μην κατανοω αυτους που στεκονται απεναντι (βουλευτες, υπουργοί, συντροφοι). Κι εγω μεσα σε αυτούς είμαι, αν και ποτε δεν ακουσα εμπεριστατωμενα από κανεναν, με ποιο τροπο και ποιο κοστος θα φευγαμε(η φραση πλαν Β δεν εξηγει τιποτα). Και πιστευω επίσης πως ελάχιστοι το πράττουν για να διαφυλάξουν το επαναστατικό τους προφιλ στον κόσμο( η Μακρή ανήκει σίγουρα σε αυτούς).Το μεγάλο και σπουδαιότερο ζήτημα όμως είναι το αύριο και ο υποφαινόμενος πιστευει ακράδαντα πως η διαφαινόμενη διάσπαση του Συριζα θα είναι ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ. Απλώς θα στρέψει τους μεν δεξια, ισως και τους πασοκοποιήσει και θα επανααπομονώσει τους δε στο δρομο μεν αλλα εξω από τα κεντρα εξουσιας που ορίζουν πρακτικά το αύριο. Ο πρωθυπουργος δεν πρέπει να προχωρήσει σε διαγραφές και οι συντροφοι που διαφωνουν ας μεινουν εξω από υπουργεια αλλα στην παράταξη και στο δρόμο πιέζοντας διαρκως προς τα αριστερά. Η μόνη ελπίδα που μας απέμεινε είναι το πώς θα διακυβερνηθει το αμεσο μελλον και η οριοθέτηση της παράταξης από την πασοκοποίηση.
ΥΓ από κάποιον που θα είναι ετσι κι αλλιως στο δρόμο αλλα πιστεύει στις κρίσιμες πολιτικές επιλογές

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

περί συμφιλίωσης

αρχείο λήψης
Περί μη διχασμού.
Γελάω και κλαίω αυτές τις δύσκολες μέρες με την έκκληση κύκλων για εθνική ομοψυχία και αποφυγή του διχασμού. Τι μπορεί να συνδέει εμένα με τον Βαρδινογιάννη, τον Μπόμπολα, τον Αλαφούζο, τον ΣΕΒ και όλους αυτούς και τα τσιράκια τους που ξέρουν συνειδητά γιατί λυσσομανάνε για το «ναι»; Τι και ποια σημαία μπορεί να ενώσει αυτούς που αναξιοπαθούν με τα καθάρματα που τους πίνουν το αίμα; Δεν είμαστε όλοι Έλληνες. Είμαι πολύ πιο συγγενής με έναν Τούρκο ή Αλβανό που λιώνει στη δουλειά. Οι βδέλλες αυτές έχουν απλά μια ιθαγένεια, καμιά ελληνική συνείδηση ή πατριωτισμό. Όλοι αυτοί που στεναχωριούνται για μας στα πέρατα του κόσμου είναι πολύ πιο Έλληνες από αυτούς.
Εδώ όμως μπαίνει η ευθύνη αυτών (και είναι οι πιο πολλοί) που θα πάνε στο «ναι» από φόβο και ανασφάλεια. Κανείς δεν είναι θεός ή όψιμος δικαστής να τους καταδικάσει ή να τους απαλλάξει από τις ευθύνες τους. Μπορούμε όμως να κάνουμε μιαν έκκληση με μόνο επιχείρημα την ιστορία.
Φίλοι και φίλες! Ας δεχτούμε ως υπόθεση εργασίας ότι βολεύει το «ναι» για να αποφύγουμε τους πρόσκαιρους κραδασμούς και τα προσωρινά ζόρια, πράγμα πέρα για πέρα κατασκευασμένο, αφού το «ναι» μακροπρόθεσμα μας τελειώνει και οι άμεσοι κραδασμοί (Grexit) δεν είναι καθόλου βέβαιοι, αλλά ας είναι! Φίλοι και φίλες, ποτέ δεν έκανε η ιστορία ένα βήμα μπροστά χωρίς κανένα κόστος, μικρό ή μεγάλο. Το κόστος που φοβάστε (ναι, τα μπικικίνια) είναι αστείο σε σύγκριση με το τι κόστισαν σε κάποιους οι Θερμοπύλες, το 1821, το αλβανικό μέτωπο και τα υπόγεια της Μπουμπουλίνας. Αυτά και καλή δύναμη και απόφαση σε όλους, εκτός από τα καθάρματα.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας και η αριστερά στην πανευρωπαϊκή σύγκρουση

franceDDay3

Σε σχέση με τις ζωηρές αντιρρήσεις και διαμαρτυρίες για τον Προκόπη Παυλόπουλο θα ήθελα να καταθέσω μερικές σκέψεις. Εγώ πιο πολύ από τον καθένα θα ήθελα στο όνομα των συμβολισμών  (που σε καμιά περίπτωση δεν λοιδορώ)  ένα πρόεδρο σαν τον Κώστα Γαβρά ή τον Μανώλη Γλέζο. Για όλους όσους όμως βλέπουν καθαρά και έχουν αφήσει πίσω την μέθη για την άνοδο στην εξουσία είναι ξεκάθαρο πως η Ελλάδα είναι στο κατώφλι μιας πανευρωπαϊκής ( ή και παγκόσμιας σύγκρουσης) που  (θα) έχει τις διαστάσεις ενός παγκόσμιου πολέμου ,εν τω προκειμένω οικονομικού ίσως όμως χωρίς λιγότερα θύματα). Σε  αυτή τη διάσταση η Ελλάδα μοιάζει με  το Σεράγεβο του 1914. Το  ζητούμενο είναι λοιπόν ο καλύτερος εξοπλισμός μπροστά στην επερχόμενη  σύγκρουση που ακόμα κι αν αποφευχθεί για την Ελλάδα με κάποια συμφωνία, δεν θα αποφευχθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο. (εννοείται πως θα ήταν σωτήριο να μην βρεθούμε εμείς στο πρώτο θέατρο των επιχειρήσεων).

Στο όνομα αυτού του εξοπλισμού λοιπόν, εκτός από  την πρώτη προτεραιότητα που είναι οι μάζες στο δρόμο μαζί σου, η επόμενη είναι η πιο δυνατή συναίνεση και οι πιο πιθανές συμμαχίες ( στον πόλεμο σύντροφοι συμμαχείς και με τον διάβολο).  Η ιστορία είναι γεμάτη από απόπειρες που πήγαν χαμένες ή και οδήγησαν σε αντίθετα αποτελέσματα  αφού πολεμήθηκε ο πάνοπλος εχθρός με τόξα και πέτρες. (Χιλή- Αλιέντε)

Το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα  ενώπιον μιας διαφαινόμενης σύγκρουσης είναι εμφυλιακές ιαχές ευρωπαϊστών και μη. Οι Εμφύλιοι Εθνικοφρόνων και αριστερών, Βενιζελικών και Βασιλικών δεν άφησαν παρά ερείπια άσχετα με το ποιοί ήταν οι πατριώτες και ποιοι όχι.  Το μεγάλο ιστορικό ζήτημα δεν είναι η σύγκρουση δεξιών και αριστερών ( για τις μάζες και όχι τα συμφέροντα μιλώ πάντα), αλλά η στράτευση όλων όσων έχουν τσίπα και φιλότιμο και θέλουν να κληροδοτήσουν στα παιδιά τους καλύτερη και ανεξάρτητη πατρίδα. Μια πρόσκαιρη νίκη της αριστεράς σαν στο ποδόσφαιρο δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει κανέναν. Εξάλλου σύντροφοι το ζήτημα δεν είναι ποιός θα κόβει βόλτες στα Παλιά Ανάκτορα, ούτε πως θα λέγεται η καινούρια συμφωνία ( αν υπάρξει) αλλά το αν  θα κυβερνήσουν αριστερά  σε κάθε επίπεδο , οικονομικό, ανθρωπιστικής κρίσης, κοινωνικό. Στο πλαίσιο λοιπόν του να πάρεις μαζί σου όσους μπορείς και όχι σε πνεύμα, «τώρα ήρθε η σειρά μας και στην μπάντα όλοι» η επιλογή Παυλόπουλου είναι εύστοχη.

  1. Διότι βοηθά στην ομοψυχία όλων όσων πιστεύουν σε ανεξάρτητη πατρίδα και άλλη Ευρώπη (το τελευταίο αν γίνεται κι αν όχι μακριά κι αγαπημένοι, και ζήτω η δραχμή).
  2. Γιατί διασπά βαθειά σε λαϊκούς καραμανλικούς και ακραιφνείς ακροδεξιούς την μόνη παράταξη που θα μπορούσε να σε ανατρέψει πριν κάνεις καμιά προκοπή.
  3. Γιατί είναι χίλιες φορές προτιμότερο να συγκρουστείς για το μεταναστευτικό ή το διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας παρά για το θεσμικό πρόσωπο.
  4. Γιατί σου δίνει την Αίγλη μιας  πανεθνικής κυβέρνησης πάνω από ψηφοφόρους και χουλιγκανικά  αλλαλάζοντες οπαδούς κομμάτων.
  5. ΥΓ. Γιατί η θειά μου η Ανθή με τα 380 ευρώ σύνταξη και  αυτοί που αυτοκτονούν στην Αμυγδαλέζα δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για το ποιος βασιλεύει στα τέως Ανάκτορα
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Εθνικισμός, φασιστική διεθνής και αδελφοποίηση ..οργανωμένων

xx

Με την ευκαιρία της μεγάλης γιορτής στον αγώνα του Ερυθρού Αστέρα με τον Ολυμπιακό θα ήθελα να πω τα ακόλουθα ευνόητα σε κάθε νοήμονα. Οι αδελφοποιήσεις οργανωμένων χουλιγκάνων οποιονδήποτε ομάδων δεν είναι παρά συμμαχίες συμμοριών που απαντά κανείς σε κάθε γωνιά του κόσμου από το L.A. μέχρι το Σαο Πάολο και την Αθήνα είτε έχουν αθλητικό προσανατολισμό είτε όχι. Τα αίτια της δημιουργίας τους, όπως και το γιατί μεγάλη μερίδα οπαδών στρατεύονται άκριτα μαζί τους σε αντιδράσεις αγέλης, είναι ζήτημα κοινωνικοπολιτικό που ξεπερνάει τον γράφοντα και για λόγους χώρου αλλά και αρμοδιότητας. Είναι επίσης γνωστό πως η φασιστική διεθνής εκμεταλλεύεται (με τον καλύτερο τρόπο τις εθνικιστικές εξάρσεις και τους θύλακες των χουλιγκάνων για να εδράσει και να στρατολογήσει αμέσως μετά κάθε αφελή απελπισμένο ή οργισμένο.

Το ζήτημά μου λοιπόν δεν είναι το πόσο εύκολα οι σέρβοι φασίστες έκαναν έδρα τον Ερυθρό Αστέρα  ( τι ειρωνεία για το όνομα), ούτε το γιατί 25000 Βελιγραδιώτες ζορισμένοι από τον πόλεμο και με δικαιολογημένα εχθρικά αισθήματα για τη Δύση ούρλιαζαν τα ίδια συνθήματα ( δυσκολεύομαι να πιστέψω πως ήταν όλοι φασίστες εθνικιστές), ούτε καν το γιατί κάποιοι φίλοι του Ολυμπιακού χαίρονται γι αυτές τις αγαπούλες το ίδιο ανόητα όπως οι αντίστοιχοι παναθηναϊκοί, παοκτζήδες κλπ.

Το μεγάλο ζήτημα της περίπτωσης είναι τα media που μαζικά και ανεξαίρετα σε κανάλια και εφημερίδες  έσπευσαν να γράψουν διθυράμβους για τη μεγάλη γιορτή και το πρωτοφανές του να είναι όλοι οι φίλαθλοι αγκαλιά στο γήπεδο. Και επειδή δυσκολεύομαι πάλι να πιστέψω πως σύσσωμη η συμπαθής συντεχνία των αθλητικογράφων πέρασε από την άγνοια στην άνοια, συγχωρέστε με που πάει το μυαλό μου στο πονηρό.

Πόσο λιγότερο επικίνδυνη είναι η ιαχή orthodox brothers που εκτοξεύει το μίσος σε ό, τι δεν είναι …ορθόδοξο, από τα ein Volk, eine Nation του ’36- ’39 ; Πού είναι η απορία  στο ότι δεν τσακώθηκαν οι σέρβοι με τους ολυμπιακούς, από τη στιγμή που η εθνικιστική προπαγάνδα που ψάχνει εναγώνια συμμάχους έχει πολύ μεγαλύτερη προτεραιότητα από το ποιος θα νικήσει στο μπάσκετ. Συγχωρέστε με και πάλι για τον παραλληλισμό, αλλά νομίζετε πως οι Χρυσαυγήτες τσακώνονται μεταξύ τους για την μπάλα;

Στο δοξαστικό λοιπόν των media για το περιστατικό ακούστηκαν εκπληκτικά πράγματα όπως η σύγκριση της γιορτής του μίσους με τον παλιό καλό καιρό που οι φίλοι πήγαιναν μαζί στο γήπεδο!!!! Ο ίδιος δε συγκεκριμένος αθλητικογράφος της Νέριτ μίλησε για διάχυτη συγκίνηση και μεγάλη ανατριχίλα που μας διαπέρασε όλους!!! Τον τελευταίο δεν έχω παρά να τον παραπέμψω σε ομιλίες του Αδόλφου σε αλαλάζοντα πλήθη για δει τι είναι οι εθνικές ανατριχίλες και τα ρίγη συγκίνησης από τις μεγάλες συναδελφώσεις και ενότητες στηριγμένες στο μίσος για τους υπόλοιπους.

Orthodox brothers λοιπόν. Κάτω οι καθολικοί, προτεστάντες , άθεοι, μουσουλμάνοι, εβραίοι, τσιγγάνοι κλπ, κλπ, κλπ.

ΥΓ. Τι καλύτερο να περιμένει κανείς βέβαια από τα media του Αλαφούζου και του Μπόμπολα, από την πατρίδα που βγάζει δήμαρχους τον Μαρινάκη (Μώραλης) και τον Μπέο στο Βόλο που πρώτη του δουλειά ήταν  να εξοντώσει τα τετράποδα από την πόλη.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

περί κοινωνίας και πολιτείας

Με την ευκαιρία αυτής της μετά άγριου βασανισμού δολοφονίας θα ήθελα διαχωρίζοντας τους θύτες από τους …θεατές να πω, πως σε ό, τι αφορά τους πρώτους, καμία έκπληξη, για τον τόπο που σεβαστό μέρος του υποστηρίζει ψηφίζοντας τη χρυσή αυγή βασανισμούς και εκτελέσεις αλλοδαπών, τον ίδιο τόπο που το 67-73 (απλώς πχ) βίαζαν, βασάνιζαν και δολοφονούσαν – τα περί πολιτισμένης ευρωπαϊκής Ελλάδας γι αυτούς που έχουν το κεφάλι στην άμμο διαρκώς-. Η αντίδραση κοινωνίας και συντεταγμένης πολιτείας όμως είναι ένα άλλο ζήτημα. Η ψυχρολουσία ξεκίνησε από την κοινωνική απάθεια όπου στο διαδίκτυο βρίθουν τα «χαλαρώστε- του άξιζε – μην κάνετε έτσι». Θα ήθελα απλώς να πω πως η συνειδητή αποδοχή θανατικής ποινής, αυτοδικίας και άγριου βασανισμού σε πακέτο, μας οδηγεί σε τέτοιο μαύρο σκοτάδι , που δύσκολα συναντάς είτε στο μεσαίωνα είτε στους ανθρώπους των σπηλαίων που όπως νομίζω σκότωναν για την επιβίωσή τους. Ακόμα και στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο οι σκοτωμοί έχουν να κάνουν με την τροφική αλυσίδα και δεν απαντώνται φαινόμενα ψυχαγωγίας με βασανισμούς. Αυτά για μια κοινωνία στην οποία δυστυχώς πρέπει να ζούμε μαζί τους, όσοι διατηρούμε ίχνη ανθρώπινης υπόστασης. Σε ό, τι αφορά την πολιτεία τώρα, η ανόητη, υπέρμετρη αισιοδοξία μου με κάνει να πιστεύω πως κάπου θα υπάρχει κάποια εισαγγελική αρχή με τσίπα να σώσει ό, τι σώζεται. Δηλαδή να σαρώσει όλους τους σταθμούς και τη διαδρομή του βασανισμού, να ερευνήσει τους πάντες και τα πάντα μέχρι να τιμωρηθούν τα τέρατα αυτά με ποινή που δυστυχώς σε μια ευνομούμενη πολιτεία δεν μπορεί να αναλογεί στις πράξεις τους.
ΥΓ1 χωρίς να σημαίνει κάτι αυτό, δεν ήταν καν ένας φονιάς για πλάκα σαν κι αυτούς, αλλά κάποιος που σκότωσε όποιον βρήκε μπροστά του ύστερα από αυτά που τραβούσε από αυτούς.
ΥΓ2 Παρόλο που τις μεταγλωττίζω και τις ερμηνεύω, αυτές οι δηλώσεις απάθειας , ανοχής ή και υποστήριξης δεν είναι για μένα παρά άναρθρες κραυγές πιθήκων στα κλαδιά, αδικώντας φυσικά το συμπαθές είδος.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η Ελλαδα μεσα μας ή η Κα Αθηνα Αλεξανδρατου

10 Αυγούστου 2013 στις 11:37 μ.μ.

Παρασκευή  9 Αυγούστου2013.  Το φεστιβάλ στα προσεισμικάΒλαχάτα έχει αρχίσει.  Περιφέρομαι σταφωταγωγημένα ερείπια και σε ένα από αυτά η χαρισματική φωτογράφος έχειαναρτήσει έκθεση. Μπαίνοντας βλέπω σε μια γωνία ένα ηχείο από όπου ακούγεται ηφωνή …της δυο χρόνια πεθαμένης μάνας μου! Όταν συνέρχομαι ρωτάω την κοπέλα και μου εξηγεί. Είχε προ ημερώνηχογραφήσει μια επιζώσα γερόντισσα ετών 103, συνομήλικη  της μάνας μου, όπου αυτή αφηγείτο ιστορίεςαπό το σεισμό αλλά και τα δεινά που επακολούθησαν, κι όλα αυτά εύχαρις σαν ναμιλούσε για κάποιο πανηγύρι. Είναι δεδομένο πως οι κεφαλονίτισσες  γερόντισσες μιλούν την ίδια ντοπιολαλιάόμως  η περίπτωση εδώ ήταν μοναδική.Ολόιδια χροιά με τη μάνα μου, ίδιες λέξεις, ίδιο σκέρτσο, ίδια επιφωνήματα, μαπάνω από όλα ίδια χαρισματική αφήγηση, παραμυθού που ξεφεύγει έντεχνα από τοθέμα για να πει το άλλο που θέλει μα επιστρέφει με συνέπεια σαν να διαβάζεικείμενο μετρημένο και διορθωμένο.

Το υπόλοιπο της νύχτας κύλησε πάνω σε αυτό το περιστατικόκαι την άλλη μέρα  πήρα ένα ταψάκι γλυκάκαι πήγα να τη βρω, εκεί που μου είπαν πως ήταν το σπίτι της. Δεν κατάλαβε στηναρχή περί τίνος πρόκειται  – ήταν καιασυνήθιστη σε επισκέψεις, μιας και η γενιά της έχει χαθεί προ πολλού και οι πιοπολλοί από εμάς πιστεύουμε πως οι γέροντες δεν έχουν να πουν τίποτα και τουςμιλάμε πού και πού από συμπόνια – όμως σε λίγο της εξήγησα, κι αφού πρώτασυγκινήθηκε, πήρε έπειτα φωτιά.  Άρχισενα μου μιλάει για τα πάντα, για δυστυχίες και χαρές , για καταστροφές καιπροκοπή , για την κατοχή και το  ΄53. Κιόλα αυτά σε μια γλώσσα γεμάτη φως και ζωή, μια γλώσσα που έχουμε ξεχάσει στασχολεία της παρακμής και στην ξύλινη γλώσσα των πολιτικάντηδων και της  TV.  Μιλούσε ασταμάτητα κιόλη την ώρα μου κρατούσε τα χέρια σφιχτά και πού και πού έκλαιγε ώσπου  έκλαψα κι εγώ , χωρίς να ξέρω αν έκλαψα γιαόσα χάσαμε ή από όσα ξύπνησαν μέσα μου.

Έφυγα από το σπίτι της με μια πρωτόγνωρη ανάταση,  με μιαν ελπίδα έφηβη και δροσερή καισκεφτόμουν διαρκώς πως μπορεί να είμαστε με το πρόσωπο στο  πάτωμα, μπορεί να μην φαίνεται πουθενάδιέξοδο, μπορεί το όποιο όχημα ανατροπής να μην λάμπει στο φως ή ακόμα και ναμπάζει νερά, υπάρχει όμως κάτι ακόμα από όπου μπορούμε να πιαστούμε, κάτιέσχατο, η Ελλάδα μέσα μας. Η Ελλάδα αυτών που την αγαπούν βαθειά κι όχι αυτήπου σφετερίζονται τα ανθρωπόμορφα φασιστοειδή, η Ελλάδα που έσπειραν ο παππούςμου και η γιαγιά σου, αυτή που έχτισαν πέτρα πέτρα μετά από τόσες δυστυχίες οπατέρας σου και η μάνα μου, η Ελλάδα στην περιφορά από σπίτι σε σπίτι τουρασοφόρου  παππούλη  που συγκινεί και εμάς τους αγνωστικιστές, ηΕλλάδα σε κλίμακες βυζαντινές που φωλιάζουν ακόμα και μέσα σε εμάς που ακούγαμεπάντα δυτικότροπη μουσική, η Ελλάδα της λιακάδας και του γαλάζιου πουσυκοφαντήθηκε τόσο από εξουσίες μισαλλόδοξες και προδοτικά ανάξιες, η Ελλάδατης Κυρίας ΑΘΗΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ. Είναι αλήθεια πως οι αρχαίοι πρόγονοί μας  – πολιτισμικά βεβαίως, μακριά από εμάς ηγενετική- υπερασπίστηκαν γενναία τη δυτική σκέψη ενάντια σε μια θεοκρατική καιδεσποτική ανατολή. Μόνο που εκείνο το πνεύμα που γέννησε τον πολιτισμό τηςδύσης δεν μοιάζει σε τίποτα με το τέρας των αγορών και του τραπεζικούσυστήματος, αυτού που έχει στερήσει στους αναξιοπαθούντες λαούς της δύσης ταπιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, της εργασίας, της μόρφωσης, ακόμα και εκείνουτης επιβίωσης, ενώ πασχίζει καθημερινά – και με επιτυχία δυστυχώς- να μαςπείσει πως δεν υπάρχει άλλη ζωή έξω από αυτή τη φυλακή, μακριά από αυτούς καιτα άνομα λεφτά τους.  Έφυγα από το σπίτιτης κυρίας Αθηνάς με την πεποίθηση  πως ηΕλλάδα μέσα μας είναι το μεγάλο όπλο αντίστασης για να μην τελειώσουμεπροσκυνημένοι στη νέα, πολύ πιο αμείλικτη, Μεγάλη Πύλη, ξεριζωμένοι χωρίςμνήμες, δίχως χθες και αύριο

Posted in Uncategorized, views | Σχολιάστε

Παπαδημος και Παπαλαμπραινα

Ο Παπα-δημος είναι γνησιο, αξιο και πιστο τεκνο της Ευρωπης. Του αιμοσταγους πολιτισμου (σε ο,τι αφορα την εξουσια βεβαιως βεβαιως) που υστερα από τοσους αιμοφυρτους αιωνες  απαλλαξε –ετσι λεει- το σπιτι του από φτωχεια και πολεμο αφου επιτυχως τα ξαποστειλε σε αναξιους, αξιοπαθεις γειτονες. Αυτου που μας απαλλαξε από θρησκευτικες διαφορές και μιση οριζοντας ως μονο και αξιοπιστο θεο το τραπεζικο συστημα.

Ο Παπα-δημος ως εκ τουτου δεν εχει πλεον καμια γενετικη, ιστορικη ή πολιτικη συνεχεια με την ….Παπα- λαμπραινα.  Καπου στο δρομο χαθηκε για παντα του μυθου η κλωστη αφηνοντας μας εκκρεμεις και δακρυοντες.

Posted in Uncategorized, views | Σχολιάστε