Εθνικισμός, φασιστική διεθνής και αδελφοποίηση ..οργανωμένων

xx

Με την ευκαιρία της μεγάλης γιορτής στον αγώνα του Ερυθρού Αστέρα με τον Ολυμπιακό θα ήθελα να πω τα ακόλουθα ευνόητα σε κάθε νοήμονα. Οι αδελφοποιήσεις οργανωμένων χουλιγκάνων οποιονδήποτε ομάδων δεν είναι παρά συμμαχίες συμμοριών που απαντά κανείς σε κάθε γωνιά του κόσμου από το L.A. μέχρι το Σαο Πάολο και την Αθήνα είτε έχουν αθλητικό προσανατολισμό είτε όχι. Τα αίτια της δημιουργίας τους, όπως και το γιατί μεγάλη μερίδα οπαδών στρατεύονται άκριτα μαζί τους σε αντιδράσεις αγέλης, είναι ζήτημα κοινωνικοπολιτικό που ξεπερνάει τον γράφοντα και για λόγους χώρου αλλά και αρμοδιότητας. Είναι επίσης γνωστό πως η φασιστική διεθνής εκμεταλλεύεται (με τον καλύτερο τρόπο τις εθνικιστικές εξάρσεις και τους θύλακες των χουλιγκάνων για να εδράσει και να στρατολογήσει αμέσως μετά κάθε αφελή απελπισμένο ή οργισμένο.

Το ζήτημά μου λοιπόν δεν είναι το πόσο εύκολα οι σέρβοι φασίστες έκαναν έδρα τον Ερυθρό Αστέρα  ( τι ειρωνεία για το όνομα), ούτε το γιατί 25000 Βελιγραδιώτες ζορισμένοι από τον πόλεμο και με δικαιολογημένα εχθρικά αισθήματα για τη Δύση ούρλιαζαν τα ίδια συνθήματα ( δυσκολεύομαι να πιστέψω πως ήταν όλοι φασίστες εθνικιστές), ούτε καν το γιατί κάποιοι φίλοι του Ολυμπιακού χαίρονται γι αυτές τις αγαπούλες το ίδιο ανόητα όπως οι αντίστοιχοι παναθηναϊκοί, παοκτζήδες κλπ.

Το μεγάλο ζήτημα της περίπτωσης είναι τα media που μαζικά και ανεξαίρετα σε κανάλια και εφημερίδες  έσπευσαν να γράψουν διθυράμβους για τη μεγάλη γιορτή και το πρωτοφανές του να είναι όλοι οι φίλαθλοι αγκαλιά στο γήπεδο. Και επειδή δυσκολεύομαι πάλι να πιστέψω πως σύσσωμη η συμπαθής συντεχνία των αθλητικογράφων πέρασε από την άγνοια στην άνοια, συγχωρέστε με που πάει το μυαλό μου στο πονηρό.

Πόσο λιγότερο επικίνδυνη είναι η ιαχή orthodox brothers που εκτοξεύει το μίσος σε ό, τι δεν είναι …ορθόδοξο, από τα ein Volk, eine Nation του ’36- ’39 ; Πού είναι η απορία  στο ότι δεν τσακώθηκαν οι σέρβοι με τους ολυμπιακούς, από τη στιγμή που η εθνικιστική προπαγάνδα που ψάχνει εναγώνια συμμάχους έχει πολύ μεγαλύτερη προτεραιότητα από το ποιος θα νικήσει στο μπάσκετ. Συγχωρέστε με και πάλι για τον παραλληλισμό, αλλά νομίζετε πως οι Χρυσαυγήτες τσακώνονται μεταξύ τους για την μπάλα;

Στο δοξαστικό λοιπόν των media για το περιστατικό ακούστηκαν εκπληκτικά πράγματα όπως η σύγκριση της γιορτής του μίσους με τον παλιό καλό καιρό που οι φίλοι πήγαιναν μαζί στο γήπεδο!!!! Ο ίδιος δε συγκεκριμένος αθλητικογράφος της Νέριτ μίλησε για διάχυτη συγκίνηση και μεγάλη ανατριχίλα που μας διαπέρασε όλους!!! Τον τελευταίο δεν έχω παρά να τον παραπέμψω σε ομιλίες του Αδόλφου σε αλαλάζοντα πλήθη για δει τι είναι οι εθνικές ανατριχίλες και τα ρίγη συγκίνησης από τις μεγάλες συναδελφώσεις και ενότητες στηριγμένες στο μίσος για τους υπόλοιπους.

Orthodox brothers λοιπόν. Κάτω οι καθολικοί, προτεστάντες , άθεοι, μουσουλμάνοι, εβραίοι, τσιγγάνοι κλπ, κλπ, κλπ.

ΥΓ. Τι καλύτερο να περιμένει κανείς βέβαια από τα media του Αλαφούζου και του Μπόμπολα, από την πατρίδα που βγάζει δήμαρχους τον Μαρινάκη (Μώραλης) και τον Μπέο στο Βόλο που πρώτη του δουλειά ήταν  να εξοντώσει τα τετράποδα από την πόλη.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

περί κοινωνίας και πολιτείας

Με την ευκαιρία αυτής της μετά άγριου βασανισμού δολοφονίας θα ήθελα διαχωρίζοντας τους θύτες από τους …θεατές να πω, πως σε ό, τι αφορά τους πρώτους, καμία έκπληξη, για τον τόπο που σεβαστό μέρος του υποστηρίζει ψηφίζοντας τη χρυσή αυγή βασανισμούς και εκτελέσεις αλλοδαπών, τον ίδιο τόπο που το 67-73 (απλώς πχ) βίαζαν, βασάνιζαν και δολοφονούσαν – τα περί πολιτισμένης ευρωπαϊκής Ελλάδας γι αυτούς που έχουν το κεφάλι στην άμμο διαρκώς-. Η αντίδραση κοινωνίας και συντεταγμένης πολιτείας όμως είναι ένα άλλο ζήτημα. Η ψυχρολουσία ξεκίνησε από την κοινωνική απάθεια όπου στο διαδίκτυο βρίθουν τα «χαλαρώστε- του άξιζε – μην κάνετε έτσι». Θα ήθελα απλώς να πω πως η συνειδητή αποδοχή θανατικής ποινής, αυτοδικίας και άγριου βασανισμού σε πακέτο, μας οδηγεί σε τέτοιο μαύρο σκοτάδι , που δύσκολα συναντάς είτε στο μεσαίωνα είτε στους ανθρώπους των σπηλαίων που όπως νομίζω σκότωναν για την επιβίωσή τους. Ακόμα και στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο οι σκοτωμοί έχουν να κάνουν με την τροφική αλυσίδα και δεν απαντώνται φαινόμενα ψυχαγωγίας με βασανισμούς. Αυτά για μια κοινωνία στην οποία δυστυχώς πρέπει να ζούμε μαζί τους, όσοι διατηρούμε ίχνη ανθρώπινης υπόστασης. Σε ό, τι αφορά την πολιτεία τώρα, η ανόητη, υπέρμετρη αισιοδοξία μου με κάνει να πιστεύω πως κάπου θα υπάρχει κάποια εισαγγελική αρχή με τσίπα να σώσει ό, τι σώζεται. Δηλαδή να σαρώσει όλους τους σταθμούς και τη διαδρομή του βασανισμού, να ερευνήσει τους πάντες και τα πάντα μέχρι να τιμωρηθούν τα τέρατα αυτά με ποινή που δυστυχώς σε μια ευνομούμενη πολιτεία δεν μπορεί να αναλογεί στις πράξεις τους.
ΥΓ1 χωρίς να σημαίνει κάτι αυτό, δεν ήταν καν ένας φονιάς για πλάκα σαν κι αυτούς, αλλά κάποιος που σκότωσε όποιον βρήκε μπροστά του ύστερα από αυτά που τραβούσε από αυτούς.
ΥΓ2 Παρόλο που τις μεταγλωττίζω και τις ερμηνεύω, αυτές οι δηλώσεις απάθειας , ανοχής ή και υποστήριξης δεν είναι για μένα παρά άναρθρες κραυγές πιθήκων στα κλαδιά, αδικώντας φυσικά το συμπαθές είδος.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η Ελλαδα μεσα μας ή η Κα Αθηνα Αλεξανδρατου

10 Αυγούστου 2013 στις 11:37 μ.μ.

Παρασκευή  9 Αυγούστου2013.  Το φεστιβάλ στα προσεισμικάΒλαχάτα έχει αρχίσει.  Περιφέρομαι σταφωταγωγημένα ερείπια και σε ένα από αυτά η χαρισματική φωτογράφος έχειαναρτήσει έκθεση. Μπαίνοντας βλέπω σε μια γωνία ένα ηχείο από όπου ακούγεται ηφωνή …της δυο χρόνια πεθαμένης μάνας μου! Όταν συνέρχομαι ρωτάω την κοπέλα και μου εξηγεί. Είχε προ ημερώνηχογραφήσει μια επιζώσα γερόντισσα ετών 103, συνομήλικη  της μάνας μου, όπου αυτή αφηγείτο ιστορίεςαπό το σεισμό αλλά και τα δεινά που επακολούθησαν, κι όλα αυτά εύχαρις σαν ναμιλούσε για κάποιο πανηγύρι. Είναι δεδομένο πως οι κεφαλονίτισσες  γερόντισσες μιλούν την ίδια ντοπιολαλιάόμως  η περίπτωση εδώ ήταν μοναδική.Ολόιδια χροιά με τη μάνα μου, ίδιες λέξεις, ίδιο σκέρτσο, ίδια επιφωνήματα, μαπάνω από όλα ίδια χαρισματική αφήγηση, παραμυθού που ξεφεύγει έντεχνα από τοθέμα για να πει το άλλο που θέλει μα επιστρέφει με συνέπεια σαν να διαβάζεικείμενο μετρημένο και διορθωμένο.

Το υπόλοιπο της νύχτας κύλησε πάνω σε αυτό το περιστατικόκαι την άλλη μέρα  πήρα ένα ταψάκι γλυκάκαι πήγα να τη βρω, εκεί που μου είπαν πως ήταν το σπίτι της. Δεν κατάλαβε στηναρχή περί τίνος πρόκειται  – ήταν καιασυνήθιστη σε επισκέψεις, μιας και η γενιά της έχει χαθεί προ πολλού και οι πιοπολλοί από εμάς πιστεύουμε πως οι γέροντες δεν έχουν να πουν τίποτα και τουςμιλάμε πού και πού από συμπόνια – όμως σε λίγο της εξήγησα, κι αφού πρώτασυγκινήθηκε, πήρε έπειτα φωτιά.  Άρχισενα μου μιλάει για τα πάντα, για δυστυχίες και χαρές , για καταστροφές καιπροκοπή , για την κατοχή και το  ΄53. Κιόλα αυτά σε μια γλώσσα γεμάτη φως και ζωή, μια γλώσσα που έχουμε ξεχάσει στασχολεία της παρακμής και στην ξύλινη γλώσσα των πολιτικάντηδων και της  TV.  Μιλούσε ασταμάτητα κιόλη την ώρα μου κρατούσε τα χέρια σφιχτά και πού και πού έκλαιγε ώσπου  έκλαψα κι εγώ , χωρίς να ξέρω αν έκλαψα γιαόσα χάσαμε ή από όσα ξύπνησαν μέσα μου.

Έφυγα από το σπίτι της με μια πρωτόγνωρη ανάταση,  με μιαν ελπίδα έφηβη και δροσερή καισκεφτόμουν διαρκώς πως μπορεί να είμαστε με το πρόσωπο στο  πάτωμα, μπορεί να μην φαίνεται πουθενάδιέξοδο, μπορεί το όποιο όχημα ανατροπής να μην λάμπει στο φως ή ακόμα και ναμπάζει νερά, υπάρχει όμως κάτι ακόμα από όπου μπορούμε να πιαστούμε, κάτιέσχατο, η Ελλάδα μέσα μας. Η Ελλάδα αυτών που την αγαπούν βαθειά κι όχι αυτήπου σφετερίζονται τα ανθρωπόμορφα φασιστοειδή, η Ελλάδα που έσπειραν ο παππούςμου και η γιαγιά σου, αυτή που έχτισαν πέτρα πέτρα μετά από τόσες δυστυχίες οπατέρας σου και η μάνα μου, η Ελλάδα στην περιφορά από σπίτι σε σπίτι τουρασοφόρου  παππούλη  που συγκινεί και εμάς τους αγνωστικιστές, ηΕλλάδα σε κλίμακες βυζαντινές που φωλιάζουν ακόμα και μέσα σε εμάς που ακούγαμεπάντα δυτικότροπη μουσική, η Ελλάδα της λιακάδας και του γαλάζιου πουσυκοφαντήθηκε τόσο από εξουσίες μισαλλόδοξες και προδοτικά ανάξιες, η Ελλάδατης Κυρίας ΑΘΗΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ. Είναι αλήθεια πως οι αρχαίοι πρόγονοί μας  – πολιτισμικά βεβαίως, μακριά από εμάς ηγενετική- υπερασπίστηκαν γενναία τη δυτική σκέψη ενάντια σε μια θεοκρατική καιδεσποτική ανατολή. Μόνο που εκείνο το πνεύμα που γέννησε τον πολιτισμό τηςδύσης δεν μοιάζει σε τίποτα με το τέρας των αγορών και του τραπεζικούσυστήματος, αυτού που έχει στερήσει στους αναξιοπαθούντες λαούς της δύσης ταπιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, της εργασίας, της μόρφωσης, ακόμα και εκείνουτης επιβίωσης, ενώ πασχίζει καθημερινά – και με επιτυχία δυστυχώς- να μαςπείσει πως δεν υπάρχει άλλη ζωή έξω από αυτή τη φυλακή, μακριά από αυτούς καιτα άνομα λεφτά τους.  Έφυγα από το σπίτιτης κυρίας Αθηνάς με την πεποίθηση  πως ηΕλλάδα μέσα μας είναι το μεγάλο όπλο αντίστασης για να μην τελειώσουμεπροσκυνημένοι στη νέα, πολύ πιο αμείλικτη, Μεγάλη Πύλη, ξεριζωμένοι χωρίςμνήμες, δίχως χθες και αύριο

Posted in Uncategorized, views | Σχολιάστε

Παπαδημος και Παπαλαμπραινα

Ο Παπα-δημος είναι γνησιο, αξιο και πιστο τεκνο της Ευρωπης. Του αιμοσταγους πολιτισμου (σε ο,τι αφορα την εξουσια βεβαιως βεβαιως) που υστερα από τοσους αιμοφυρτους αιωνες  απαλλαξε –ετσι λεει- το σπιτι του από φτωχεια και πολεμο αφου επιτυχως τα ξαποστειλε σε αναξιους, αξιοπαθεις γειτονες. Αυτου που μας απαλλαξε από θρησκευτικες διαφορές και μιση οριζοντας ως μονο και αξιοπιστο θεο το τραπεζικο συστημα.

Ο Παπα-δημος ως εκ τουτου δεν εχει πλεον καμια γενετικη, ιστορικη ή πολιτικη συνεχεια με την ….Παπα- λαμπραινα.  Καπου στο δρομο χαθηκε για παντα του μυθου η κλωστη αφηνοντας μας εκκρεμεις και δακρυοντες.

Posted in Uncategorized, views | Σχολιάστε

Μνημονια και παρατες

Δυο λογια από έναν εραστη του Νταντον που όταν ζοριζεται πολύ χανει το μπαλακι και αλλοιθωριζει προς τον Ροβεσπιερο.

 

 

Με αφορμη το κερασάκι του δημοψηφίσματος προσθήκη στα κερασακια των καιρων που ακολουθησαν τοσες δεκαετιες πολιτικου  τυχοδιωκτισμου εκανα για μια ακομα φορα τη διαπίστωση πως η πιο μεγαλη δυστυχια αυτου του τοπου είναι πως στερηθηκε και στερειται παντελως αυτου που ονομάζουν εθνικη αστικη ταξη. Καποιων ηγετων, ναι μεν αστων, συχνα δεξιων, που θα ειχαν όμως το αναστημα να πασχισουν για μια πιο ορθια Ελλαδα, πατριωτες δηλαδη έστω κιαν ταξικα απεχθεις.

Ουτε Ντε Γκολ ( που ειχε το θαρρος να φυγει από την Αλγερια για το καλο της Γαλλιας), ουτε Βιλλυ Μπραντ, ουτε Πάλμε, ουτε καν έναν Μιττεραν (που σιγουρα αφησε τη Γαλλια σε καλυτερη κατασταση από οσο τη βρηκε). Αποτελει ένα μυστηριο για μενα πώς ενας τοπος ποιητων, αγωνιστων και τοσο φωτεινων Ελληνων, πώς η πατριδα του Μανωλη Γλεζου, του Ελυτη και του Σεφερη, του Παπανικολαου ή του Μανου δεν αξιωθηκε μια αγαπη μεγαλυτερη , κατι καλυτερο από τους Παπανδρεηδες και τους Καραμανληδες.

Είναι φανερο πως ο ταλαιπωρημενος ελληνικος λαος χειραγωγηθηκε ασχημα. Εφαγε ονειρα ψευτικης ευημεριας, παραμυθιαστηκε από την κουλτουρα του Καγκουρα που στα μπουζουκια και σε μια καταναλωση πολύ μεγαλυτερη από τις αληθινες του δυναμεις, χλευασε τους χαζοφραγκους που δεν ξερουν να ζησουν. Είναι αληθεια πως την εξουσια αυτή την στηριξε η μανα μου η Κατινα και ο πατερας σου ο Τασος μα το δικαστηριο στηνεται για τον πλανευτη και όχι για τον αποπλανημενο. Ψευτικα λογια, ρουσφετια και διαπαιδαγωγιση για απατη, λαμογιά και κομπινα,ανοδος με μονη μεθοδο το ριξιμο του αλλου αποτελεσε για δεκαετιες την εθνικη μας κουλτουρα. Κανεις μας αμετοχος σ’αυτο ουτε φυσικα η συγχρονη αριστερα που αδιαφορησε για την ελλαδα μπροστα στους ατελειωτους εμφυλιους της και τους πνευματικους αυνανισμους. ( Ουτε έναν Γκραμσι δεν αξιωθηκαμε). Και τωρα;

Με αφηνει αναυδο το γεγονος που ουτε και αυτή την υστατη ωρα μιας ανεπανορθωτης πιθανως καταστροφης η εξουσια συνεχιζει να παιζει παιχνιδια εξουσιας αδιαφορωντας παγερα για το αυριο, για το αν το ονομα τους θα μεινει καταπτυστο στη ιστορια. Μιλαω φυσικα γιαν ολους γιατι δεν πειθομαι πως οι ΝουΔουδες θα ειχαν πραξει διαφορετικα, Ειχαν αλλωστε την ευκαιρια τους και μαλιστα όταν τα πραγματα ηταν λιγοτερο οδυνηρά. Μια στρατια από βουλευτες ανθρωπακια δεν τολμουν να διακινδυνευσουν την …πολιτικη στεγη και καποιοι πασοκοι..διαννοούμενοι σαν τον κυριο Κανελλη όχι μονο υπερασπιζονται τα καταπτυστα  (που θα ηταν δημοκρατικο τους δικαιωμα) μα λυσσομανουν με υβρεις και καρατομησεις φιλων εναντια σε κάθε εντονη αντιδραση κατι που καταμαρτυρα πως η ενοχη παιρνει διαστασεις. Αυτές οι μυξες για την ασεβεια στην εθνικη επαιτειο να τελειωσουν, ενας που κατεβασε σημαια γερμανων από την ακροπολη σας τα ειπε όλα. Δεν φοβαστε μην σηκωθει από τον ταφο η Ηρω Κωνσταντιπουλου η ο Γεωργιος Καραισκακης και σας πω εγω για τις παρατες και τις πλαστικες σημαιες;

Δεν είναι βεβαια η πρωτη φορα που οι απογονοι των εθνικων μειοδοτων καπηλευονται τους αγωνες των ελληνων με κορωνες και προσηλωση στα..τελετουργικα.

Και τωρα;

Δεν είναι πως ειμαστε στον πατο είναι πως κοιταμε ακομα προς τα κατω. Το ζητημα είναι, πολύ περισσοτερο από το αν θα φαμε μνημονιο 20ετιας ή θα δραχμοπτωχευσουμε, η αναζητηση ελπιδας, η οποια κατά την ταπεινη μου γνωμη δεν μπορει να αναζητηθει πουθενα αλλου παρα στην ανατροπη όχι μονο αυτου του πολιτικου συστηματος μα και αυτης της νεοελληνικης καγκουροκουλτουρας. Ξερω πως γερικο σκυλι δεν μαθαινει νεα κολπα μα ευτυχως γερναμε και παμε στην ευχη και ισως οι νεες γενιες να δουν τη ζωη από άλλη σκοπια και όχι την κακομοιρικη την μετακατοχικη(ο,τι αρπαξουμε). Ϊσως τωρα που ξυλωθηκε η ψευτικη ευημερια μας να είναι η μεγαλη ευκαιρια, τιποτα άλλο αισιοδοξο δεν μπορω να διακρινω στοβαθος.

Ξερω πως αυτό που ευχομαι είναι κατι που προσκρουει στην ανασφαλεια μπροστα στο αγνωστο μα η μονη μας ελπιδα είναι μια βουλη χωρις κανεναν από αυτους πια κιας την πληρωσουν κι αυτοι που δεν εφταιξαν. Δεν θα τους στησουμε δα στον τοιχο, να πανε σπιτια τους να χαρουν τα λεφτα τους ζηταμε.

 

 

ΥΓ τα κατωθι την εποχη που οι παπουδες αυτων που κοπτονται τωρα για τις παρατες φορουσαν σβαστιγγα.

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου, η οποία γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1927 και πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 σε ηλικία 17 χρονών, ήταν αγωνίστρια της εθνικής αντίστασης.

Οι γονείς της ήταν από τη Σπάρτη. Η ίδια γεννήθηκε κι έζησε στην Αθήνα. Ήταν μαθήτρια Γυμνασίου και οργανωμένη στην ΕΠΟΝ, όπου είχε αναπτύξει έντονη απελευθερωτική δράση, παρά το νεαρό της ηλικίας της. Μιλούσε τέσσερις γλώσσες και όταν τη βασάνιζαν οι χιτλερικοί στην οδό Μέρλιν, όπου βρισκόταν το αρχηγείο της Κομαντατούρ, αναφέρεται ότι τους «μαστίγωνε» στη γλώσσα τους.

Όταν συλλαμβάνεται για πρώτη φορά, ο εύπορος πατέρας της καταφέρνει να την ελευθερώσει. Λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών, συμμετέχει στην ανατίναξη ενός τρένου που μετέφερε πυρομαχικά και ξανά συλλαμβάνεται στις 31 Ιουλίου 1944. Εκείνη τη μέρα είχε τελειώσει τις απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου. Επί τέσσερα μερόνυχτα τη βασάνιζαν να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Αλλά ούτε τα βασανιστήρια ούτε οι δελεαστικές προτάσεις που τις έκαναν απέδωσαν.

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944, μαζί με άλλους 49 κρατούμενους, οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η ζωή της έγινε ταινία το 1981 με τίτλο «17 σφαίρες για έναν άγγελο, η αληθινή ιστορία της Ηρώς Κωνσταντοπούλου»

 

Posted in Uncategorized, views | Χωρίς σχόλια

περι ελπιδας

μιλαω τελευταια συνεχεια με εικοσαρηδες και διακρίνω ως εκ θαύματος μια υφερπουσα, με ταση για περιρρεουσα αισιοδοξια. Κατι που δειχνει να πηγαζει από το αρχεγονο ενστικτο της επιβιωσης. Αρνουνται πια να μενουν βυθισμενοι σε αγωνια και απογνωση, ξεροντας πως κανεις δεν θα τους αποζημιωσει ποτε για τη χαμενη εποχη, την βιασμενη από ολους τους μεγαλους νεοτητα τους. θα προτιμουσαν να είναι ληστες στα ορη, ρεμπελοι,  παρα τη συνεργεια με την αθλιοτητα των αστικων κομματων και την θλιβερη παρακμη μιας αλαλης αριστερας, δηλαδη την απολυτη ελλειψη ελπιδας.  Στο κατω κατω ειναι οι μονοι αθωοι. «Αφου δε μας σεβεται κανεις καλυτερα να μας φοβουνται» μου ειπε καποια. Αυριο θα χυνουν μελανι παλι για τα αιτια του παραβατισμου η της…τρομοκρατιας. Το συνθημα του Μαη «μην εμπιστευεσαι κανεναν πανω από 30» δεν ηταν ποτε πιο επικαιρο.

Posted in Uncategorized, views | Σχολιάστε

Leo Ferre avec le temps

 

Avec le temps
Avec le temps…
Avec le temps, va, tout s’en va
On oublie le visage et l’on oublie la voix
Le coeur quand a bat plus, c’est pas la peine d’aller
Chercher plus loin, faut laisser faire et c’est trs bien
Avec le temps…
Avec le temps, va, tout s’en va
L’autre qu’on adorait, qu’on cherchait sous la pluie
L’autre qu’on devinait au dtour d’un regard
Entre les mots, entre les lignes et sous le fard
D’un serment maquill qui s’en va faire sa nuit
Avec le temps tout s’vanouit
Avec le temps…
Avec le temps, va, tout s’en va
Mm” les plus chouett’s souv’nirs a t’a un” de ces gueules
A la Gal’rie j’Farfouille dans les rayons d’la mort
Le samedi soir quand la tendresse s’en va tout” seule
Avec le temps…
Avec le temps, va, tout s’en va
L’autre qui l’on croyait, pour un rhume, pour un rien
L’autre qui l’on donnait du vent et des bijoux
Pour qui l’on et vendu son me pour quelques sous
Devant quoi l’on s’trainait comme trainent les chiens
Avec le temps, va, tout va bien
Avec le temps…
Avec le temps, va, tout s’en va
On oublie les passions et l’on oublie les voix
Qui vous disaient tout bas les mots des pauvres gens
Ne rentre pas trop tard, surtout ne prend pas froid
Avec le temps…
Avec le temps, va, tout s’en va
Et l’on se sent blanchi comme un cheval fourbu
Et l’on se sent glac dans un lit de hasard
Et l’on se sent tout seul peut-tre mais peinard
Et l’on se sent flou par les annes perdues
Alors vraiment
Avec le temps on n’aime plus.

 

Posted in music, Uncategorized | Σχολιάστε